-şarkı-
ben kimin ağlamasını istedim ki
yok ki benim kurşunlarım
dikenli tellerim, taş duvarlarım yok ki
-şiir-
ben ki yalnızca sevmek isterdim
sizi, kırları, yaz akşamlarını
bir kadın eli gibi geçsin
isterdim saçlarımdan rüzgâr
bir hasan var orda dağ köylerinde
daha hiç okşanmamış
bir elif var saçları taranmamış
trahomsuz büyüsünler isterdim
öyleyse nedir bu prangalar
-şarkı-
ben kimin ağlamasını istedim ki
yok ki benim kurşunlarım
dikenli tellerim, taş duvarlarım yok ki
bir türkü söylerim güneş vardır içinde
alınteri, toprak ve hayat
beni elleriniz ilgilendirirdi
gözleriniz, o hilesiz ve dost
öyleyse nedir bu prangalar
-şiir-
çocukları kılıçlara büyütmeyelim
çocukları ağlamaya büyütmeyelim
ağaçları küstürmeyelim kendimizden
bombaları çoğaltmasak sevinçler çoğalırdı
kinleri bilemesek ne güzel gülümserdik
istesek bölüşürdük doğan günü
birleşirdi ellerimiz ve türkülerimiz
istesek bölüşürdük bir dilim ekmeği
ama ne çoğalırdı yaprakların sevinci
ne mutlu büyürdü çocuklar
-şarkı-
ben sizden bir maviyi gizledim mi
hangi denizleri kaçırdım sizden
hangi yağmuru, çiğ tanelerini
size şiirler getirirdim, nisan aylarını
yalnızlığımı getirirdim ısınmanız için
öyleyse nedir bu prangalar
ben kimin ağlamasını istedim ki
yok ki benim kurşunlarım
dikenli tellerim, taş duvarlarım yok ki
Yorumlar