Bir şehre erer ki yolun şehr ü diyâr unutulur Bir bahre dalar ki gönül ka'r u kenâr unutulur Bir güzeli sever ki cân cümle güzelden göz yumar Bir sırra erer ki nihân gayrı ne var unutulur Açılır gönlü gül olur söyler dili bülbül olur Dağı lâle sünbül olur fasl-ı bahâr unutulur Doğup hakîkat güneşi dolunmaz bulunmaz eşi Yâr olup her demde işi leyl ü nehâr unutulur Her kanda baksan dil-berin görür cemâlin gözlerin Vasfını söyler sözlerin gayrı güftâr unutulur Cânın tesellîsi hemân dostun tecellîsi her ân Yârın olup yüzü ayân her kâr u zâr unutulur Derdine cânı düş eder âb-ı hayâtı nûş eder Deryâ-yı vahdet cûş eder hâr u gubâr unutulur Dağıtır hânumânı aşk cân âlemi cihânı aşk Doğar o mihribân-ı aşk zulmet-i hâr unutulur Hulûsî dostdan bir nişân bulanlar oldular bî-nişân Yele gidip nâm u nişân dost gayrı var unutulur
Yorumlayan:Ayşe EGESOY Söz:Seyyid Osman Hulûsi Efendi Beste:Özkan TURGAY
İlk yorumu siz yapın