Ով դրեց հանցանքի սկիզբը

Ով դրեց հանցանքի սկիզբը
ԱԿՆ` ԸՆԴ ԱԿԱՆ, ԱՏԱՄ` ԸՆԴ ԱՏԱՄԱՆ

Քո լռության պատասխանը հիմա,
Դարձավ պատուհաս եկող սերունդին,
Ավաղ ուրացաք արյունը թափված,
Եվ ազնվազարմ քաջ հերոսների:

Ու ի՞նչ շահեցիր կորուստի դիմաց,
Ինքդ պղծեցի՛ր մասունքները սուրբ,
Արժեքներն ազգիդ տալով ոտնատակ.
Գեհնենի հրում այրվում ես այսօր:

Թե հերո՛ս ունեիր, ինչու՞ չկերտեց,
Լուսավոր երկիրը մեր երազների,
Այսօր դարձել ես չքավոր ու խեղճ.
Խավար միջնադար, անկիրթ վայրենի:

ԵՎ անկախությունդ արյունով կերտած,
Քո հերոսները թիկունքից խփված.
Ինչու՞ ուրացար սխրանքը նրանց,
Մոռացար նույնիսկ պատմությունն անցած:

Ազգադավն էլ սպարապետ դարձավ,
Սրբապիղծն էլ սուրբ կաթողիկոս,
Եվ դու ընտրեցիր ճամփան մոլորված,
Լույսի փոխարեն խավարում գամված:

Ու հազարամյակդ եղավ արյունոտ,
Հերոսի կյանքով եկավ հաղթանակ,
Սակայն դավադիր դաշույնը դահճի,
Խրվեց թիկունքը, դափնի փոխարեն:

Երկաթի շերեփի խորհուրդն այսպես,
Ավաղ ջնջեցիր դու քո էջերից,
Ուժեղներին է աշխարհը հարգում,
Տկարն է հավերժ ապրում ոտնակոխ:

Թույլերը երբեք հզոր չեն լինում,
Պիղծ ազգադավն էլ քաջ, հայրենասեր,
Մուկն երբեք առյուծ չի լինում,
Արքա է նույնիսկ արծիվը վանդակում:

Պատիվ ու զավակ մոռացիր կյանքում,
Ստրու՛կ ես դու, էլ ի՞նչ ես ուզում,
Քո զավակները նոքյար են ծնվել,
Օրենքն է այդպես, հո ես չեմ ասել...

Թե բռնակալդ ծարավ է արյան,
Այնժամ հագեցրու ծարավը նրան,
Ինչպես ասում է օրենքը կյանքի,
Ակն` ընդ ական, ատամ` ընդ ատաման:

Խրախճանք սարքիր, ելիր հանդիման,
Թող որ սեփական արյունով խեղդվեն,
Պիղծ ու կեղտարյուն սերունդը նրանց,
Այնժամ դու կլինես ազատ և անկախ:

2/06/2014 © VH